هزار و یک .....

بيا تا قدر يکديگر بدانيم
که تا ناگه ز يکديگر نمانيم

چو مومن آينه مومن يقين شد
چرا با آينه ما رو گرانيم؟

کريمان جان فداي دوست کردند
سگي بگذار ما هم مردمانيم

فسون قل اعوذ و قل هوالله
چرا در عشق يکديگر نخوانيم؟

غرضها تيره دارد دوستي را
غرضها را چرا از دل نرانيم؟

گهي خوشدل شوي از من که ميرم
چرا مرده پرست و خصم جانيم؟

چو بعد مرگ خواهي آشتي کرد
همه عمر از غمت در امتحانيم

کنون پندار مُردم ، آشتي کن
که در تسليم ما چون مردگانيم

چو بر گورم بخواهي بوسه دادن
رخم را بوسه ده کاکنون همانيم

خمش کن مرده وار اي دل ازيرا
به هستي متهم ما زين زبانيم

تاریک ترین لحظه های شب،همون وقته نزدیکه طلوعه

دنیا را باید به زبون دنیا فهمید

همیشه می گن اون چیزی رو که آدم ها توی دعاشون می خوان قبلا واسه شون اومده، فقط کافیه طلب اش کنیم

جهان مثل یه ظرفه، توش پر از نعمت، ما آدما هم توشیم، اما همیشه فقیریم،چون روح بزرگی نداریم، تا نعمت اش را طلب کنیم،پس این یعنی همون که می گن از پیش اومده، اما خب دست یافتن بهش یه کم معرفت می خواد، تا از طریق معرقت بتونیم حجاب را بزنیم کنارو نعمت را ببینیم، اینجاست که ما حجاب خودمونیمُ

تو با منی اما من از خودام دورام

ماهی که غرقه آبه قدر اب را نمی دونه، ما هم که غرقه نعمتیم پس قدرشو نمی دونیم

یه کم به افکارات اجازه بده تا با زمان حل شن.نه به اصرار

توی اصرار نا شکری و ندید گرفتن  خدا است . اون به حکمت مسلطه

ظهر شده بود،صدای اذان ضبط شده روی نوار از بلند گو مسجدبلند شده بود.زن جوان چادر سفید و گل گلی

خود را بی قید روی سر انداخته بود و با یه جفت دمپائی به سرعت به سمت سر کوچه دوید.

سر کوچه که رسید چشم کرد آن طرف خیابان ،مغازه حاجی ولی

حاجی کرکره را دیگه پائین کشیده بودکه زن جوان داد زد.

-نبند حاجی باز اش کن کار دارم

حاج ولی رو به صدا کرد،ابرو در هم گره زد و ترشی کرد

-ها که چی مسلمون صدای اذون نمی شنوی وقت صلاه.

باز کن حاجی وسیله می خواستم الان سر وکله بچه ها از مدرسه پیدا می شه ناهار شون آماده نیست

-که چی زن مگه من باباشونم  تازه چوب خط ات هم که پره نسیه نمی شه اصلا نسیه مرد الان هم دارم می رم ختم اش را بگیرم.

حاجی اینا را گفت و تسبیح زنان دور شد.

دهم خرداد 1388

چراغ تازه قرمز شده بود،زن جوان شیشه پنجره کناری پژو را با اشاره دکمه ای پائین داد

سوز شدید سرما عین تازیانه چهره بزک کرده اش را در هم کوبید.

اون ور چهار راه پسرک را پیدا کرد،پسرک یه دست اش را نیم مشت می کرد و به سمت دهان اش می برد و هنی بزرگ می کرد .بعد بسته آدامس را به دست دیگه می داد و هنی دیگر توی اون دست اش می دواند

به سختی روی پا ایستاده بوداین پا و اون پا می کرد تا از گزگز انگشت های پاهای اش در امان بمونه.

متوجه بوق های ممتد زن پژو سوار شد  ،عین یه تیر جهید به سمت زن

دست اش را دراز کرد داخل ماشین

وای چقدر گرمه،آخ جونم

 داره چراغ سبز می شه،باید زودی راه بیافتم

پولات را ببینم.

پسرک با خوشحالی دست در جیب شلوار اش کرد و یه مشت پول کشید بیرون.

همین مامان بیشتر نتونستم بفروشم.

چراغ سبز شده بود.زن جوان پول را گرفت چپوند توی داشفرد.

چند لحظه بعد پژو از دید پسرک محو شد.

سوم خرداد 1388

 دختر جوانی چند روز قبل از عروسی آبله سختی گرفت و بستری شد. نامزد وی به عیادتش رفت و در میان صحبتهایش از درد چشم خود نالید.. بیماری زن شدت گرفت و آبله تمام صورتش را پوشاند. مرد جوان عصازنان به عیادت نامزدش میرفت و از درد چشم مینالید. موعد عروسی فرا رسید. زن نگران صورت خود که آبله آنرا از شکل انداخته بود و شوهر هم که کور شده بود. مردم میگفتند چه خوب عروس نازیبا همان بهتر که شوهرش نابینا باشد. 20 سال بعد از ازدواج زن از دنیا رفت، مرد عصایش را کنار گذاشت و چشمانش را گشود. همه تعجب کردند. مرد گفت: "من کاری جز شرط عشق را به جا نیاوردم"

 اه..ستاره،از روزی که فهمیدم مثل توئی،توی این دنیا درندشت،زندگی می کنه، تازه فهمیدم که زندگی   یعنی چه! اون روز یکی از روزهای خوب خدا بود،مثل تموم روزهای دیگه.مثل برق اومدی و دور شدی.

اخ ستاره،نمی دونی اون لحظه چه حالی داشتم،آشوبی به پا شده بود غوغائی توی دلم بود کیه که بدونه؟

از اون روز تا حالا این همه مدت، و فقط همون یک نگاه.اونم نگاه مرده و بی جان.باورت می شه.

آدم اینطوری هم عاشق بشه

اما من شدم و چه عشقی و چه جانسوز و طاقت فرسا

وای ستاره اگه یک روزی هم بفهمی مطمئنم، محل سگ ام نخواهی گذاشت

و افسوس که فاصله خیلی زیاده نه به بعد راه و مسافت بلکه به کاخ نشینی تو و کوخ نشینی من

زمستان 1380

 شنیدم که چون قوی زیبا بمیرد

 فریبنده زاد و فریبا بمیرد

 شب مرگ،تنها نشیند به موجی

 رود گوشه ای دور و تنها بمیرد

 در آن گوشه چندان غزل خواند آن شب

 که خود درمیان غزلها بمیرد

  گروهی برآنند کاین مرغ شیدا

 کجا عاشقی کرد،آن جا بمیرد

 شب مرگ،از بیم،آن جا شتابد

 که از مرگ غافل شود تا بمیرد

 من این نکته گیرم که باور نکردم

 ندیدم که قوئی به صحرا بمیرد

 چو روزی زآغوش دریا برآمد

 شبی هم در آغوش دریا بمیرد

  تو دریای من بودی آغوش واکن

 که می خواهد این قوی زیبا بمیرد

 (مهدی حمیدی شیرازی)

 صبر کن عشق زمینگیر شود بعد برو

 یا دل از دیدن تو سیر شود بعد برو

 ای کبوتر به کجا؟یک دو نفس صبر بکن

 آسمان پای پرت پیر شود بعد برو

 باش،با دست خودت آئینه را پاک بکن

 نکند آئینه دلگیر شود بعد برو

 یک نفس حسرت لبخند تو را می بارد

 خنده کن، عشق نمک گیر شود بعد برو

 تو اگر کوچ کنی،بغض خدا می شکند

 صبر کن گریه به زنجیر شود بعد برو

 خواب دیدی شبی از راه، سوارت آمد

 باش تا خواب تو تعبیر شود بعد برو